โครงการเสนอแนะออกแบบสถาปัตยกรรมภายใน พิพิธภัณฑ์ผ้าไหมอีสาน และนวัตกรรม

การออกแบบนี้เปรียบเสมือนการเดินทางจากความอึดอัดของเมือง สู่ความโปร่งโล่งของธรรมชาติ ทุกก้าวที่เคลื่อนผ่านคือการ เปลี่ยนสภาวะจากที่แคบ สู่ที่กว้าง จากมืด สู่แสงสว่าง ประสบการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพียงการเดิน แต่คือการ “คลายความตึงเครียด” และขยายจิตใจออกสู่ความอิสระ ในแง่วัสดุเลือกใช้ ตะแกรงเหล็กฉีก และโครงสร้างเหล็ก เพื่อให้เกิดมิติของแสงและเงาที่เปลี่ยนไปตลอดทั้งวัน สมาชิกในทีม นางสาว กมลชนก นาวาแก้ว นางสาวนพมาศ โกลาเพ็ง

ออกแบบโดยนำเอาการใช้โครงสร้างนั่งร้าน (scaffolding) หรือโครงสร้างแบบถอดประกอบได้ พาวิลเลี่ยนนี้ใช้แนวคิด Modular เป็นการประกอบจากชิ้นส่วนที่สามารถถอดประกอบและนำมาใช้ซ้ำได้ เน้นความยืดหยุ่นและลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมโดยทำให้ผลงานสร้างสรรค์ขึ้นด้วยตะแกรงเหล็กฉีก อี แอนด์ พี (Expanded Metal) ที่มีหลากหลากลวดลายให้เลือกใช้ ซึ่งมีการจัดวางสลับกันไปมาให้เกิดจังหวะ และลวดลายผ่านแสงของแดดที่ตกกระทบ ให้เกิดมุมมอง เงา ที่สร้างสรรค์ สวยงาม และอาคารโปร่งไม่อึดอัด ลม แดด เสียง ผ่านได้สะดวก สมาชิก นางสาวชนันภรณ์ สุระขันธ์ นางสาวธิดารัตน์ ยาวะโนภาส นางสาวพรรณทิภา คำจันดี อาจารย์ที่ปรึกษา ผศ.ชัยนันท์ พรหมเพ็ญ