บ้านแสงสว่าง

พาวิเลียนริมน้ำแห่งนี้ถูกออกแบบขึ้นเพื่อแก้ไขข้อจำกัดของท่าเรือท่าเตียนที่แม้จะมอบทัศนียภาพงดงามของพระปรางค์วัดอรุณฯ แต่กลับไร้ร่มเงาและบรรยากาศที่เอื้อต่อการพักผ่อน ด้วยการนำ เหล็กฉีก (Expanded Metal) มาใช้สร้างโครงสร้างโปร่งเบา จึงก่อเกิดพื้นที่ร่มที่ไม่ทึบตัน ให้ผู้คนได้พักสายตาและร่างกายจากแสงแดดร้อนแรง โดยยังคงเปิดมุมมองสู่สายน้ำและทิวทัศน์เบื้องหน้าได้อย่างเต็มตาพาวิเลียนทำหน้าที่เสมือน “ม่านบางเบา” ที่แผ่ร่มเงาลงบนพื้นที่ชมวิว วัสดุเหล็กฉีกสะท้อนความเป็นสมัยใหม่ ทว่ากลมกลืนกับบรรยากาศเมืองเก่า การจัดรูปทรงที่พลิ้วไหวและแผ่กว้างยังช่วยสร้างมิติใหม่ให้กับท่าเรือ แปรเปลี่ยนจากเพียงพื้นที่สัญจรไปสู่ “เวทีริมน้ำ” ที่ผู้คนสามารถหยุดพัก มองพระอาทิตย์ลับฟ้าเหนือเจ้าพระยา และใช้เวลาได้ยาวนานกว่าที่เคยพาวิเลียนนี้จึงไม่เพียงแก้ปัญหาเรื่องความร้อนและการขาดร่มเงา แต่ยังเติมเต็มบทบาทใหม่ให้ท่าเรือท่าเตียนในฐานะ พื้นที่สาธารณะเชิงวัฒนธรรมที่ทั้งงดงาม สะดวก และเชื้อเชิญให้ผู้คนใช้ชีวิตร่วมกับทิวทัศน์ประวัติศาสตร์ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาได้อย่างละเมียดละไม สมาชิกกลุ่ม นางสาวศิวพร วงค์ษายะ นางสาวสุชาดา เรืองศรี อาจารย์ที่ปรึกษา อาจารย์ปัตย์ ศรีอรุณ

“บึงโขงหลง” เปรียบเสมือน“ปอด” ของชุมชนและธรรมชาติ ยังคงหายใจอยู่ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของโลกยุคใหม่ THE BREATHING LAKE นี้จึงเป็นสัญลักษณ์ของลมหายใจแห่งธรรมชาติ ที่ยังคงเต้นจังหวะเงียบ ๆ อย่างต่อเนื่อง เพื่อรักษาสมดุลให้กับผืนแผ่นดิน และทุกชีวิตที่อาศัยพึ่งพามัน จึงออกเเบให้รูปทรงให้มีinspiretion มาจากเเหที่ไว้จับปลา ซึ่งจะสื่อว่าเเม้เเหจะพรากไปเพียงเเค่กายหยาบเเต่ไม่อาจจะพรากจิตวิญญาณเเห่งท้องทะเลสาบนี้ไปได้ เเละยังออกเเบบลวดลายตะเเกรง ให้เป็นเหมือนเกร็ดปลาบางช่องให้ดูเป็นpatternเพื่อจะสื่อได้ว่า อาจไม่สมบูรณ์เเบบเเต่ดูมีชีวิตชาเเละจังหวะ