thesis

จากลวดลายก้นหอยที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษชาวม้ง ถูกแปรเป็นสถาปัตยกรรมที่พาผู้มาเยือนก้าวเข้าสู่ลำดับแห่งการรับรู้ เริ่มจากความทึบที่ยังคงมีร่องรอยของแสงและลม สู่ความโปร่งที่เบาบางขึ้น และสิ้นสุด ณ จุดที่เปิดกว้างที่สุด ที่ซึ่งทิวทัศน์ของธรรมชาติและแสงอัสดงเผยตัวอย่างไร้สิ่งกีดขวาง ราวกับการเดินทางจากความจำกัดไปสู่เสรีภาพแห่งการรับรู้

“จาก-วัง-ปลา” แรงบันดาลใจมาจากวิถีชุมชนริมน้ำสาขลา ที่ยังคงพึ่งพิงสายน้ำเป็นเส้นเลือดหล่อเลี้ยง โดยเฉพาะการทำประมงพื้นบ้าน ทั้งการเลี้ยงปลา กุ้ง หอย และปู Pavilion ถูกออกแบบให้ “ลอย” บนผืนน้ำราวกับแพริมน้ำ ที่เป็นภาพคุ้นตาของชาวบ้าน และ ต้นจาก ที่ขึ้นเรียงรายริมคลองซึ่งเป็นเอกลักษณ์สำคัญของพื้นที่โครงสร้างใช้ โครงสร้างเหล็กที่เอียง เพื่อสื่อถึงความพลิ้วไหว ไม่ตึงตรงเกินไป แต่แฝงความแข็งแรงของวัสดุสมัยใหม่ ขณะที่ เหล็กฉีก ถูกนำมาใช้เป็นพื้นผิวเพื่อให้เกิดความโปร่ง ระบายลม แสง และเงาได้อย่างอิสระ เสมือนตาข่ายดักปลา Pavilion จึงเป็นการเชื่อมโยงระหว่าง “ความดิบ แข็งแรงของเหล็ก” และ “ความอ่อนนุ่ม เคลื่อนไหวของสายน้ำ” พร้อมทั้งสะท้อนวิถีชุมชนริมน้ำที่ดำเนินไปควบคู่กับศรัทธาต่อวัดและธรรมชาติรอบข้าง