Lightscape Tower

แนวคิดนี้เริ่มจากการมองเห็นคุณสมบัติทางกายภาพแบบเดิมของเหล็กฉีกที่ถูกใช้เป็นเพียงวัสดุ กลั้นตะแกรงและแผงงกันลื่น เราจึง มองเห็นแนววทางการออกแบบบที่จะนำเหล็กฉีกธรรมดาไปสู่งาน design ผ่านงานออกแบบ co-working space โดยการออกแบบเป็นพื้นที่ open space ได้มีการออกแบบบผ่านองค์ประกอบ อย่างเช่น พื้นที่นั่งพักผ่อน พื้นที่ทำงาน Partition ไม่เพียงตอบโจทย์การใช้งานแต่ยังบรรยากาศการรับแสงลมและการเคลื่อนไหวของผู้ที่เข้ามาใช้งาน โดยลวดลายที่โปร่งเบา และคุณสมบัติทางกายภาพของเหล็กฉีก ที่มีความเบาแต่ยังคงความแข็งแรง ถูกนำมาเป็นเครื่องมือในการสร้างประสบการณ์และเชื่อมโยงผู้ที่ใช้งานเข้ากับพื้นที่ได้อย่างยืดหยุ่น ดังนั้นเหล็กฉีกจึงไม่ได้เป็นแค่วัสดุแต่่ยังเป็นสัญลักษณ์ของการออกแบบบที่มองเห็นคุณค่าจากเหล็กธรรมดาและกลั่นออกมาเป็นงานสถาปัตยกรรมที่ไม่มีที่สิ้นสุด

Pavilionนี้ตีความ "Expanding" ว่าเป็นการขยายออกของร่มเงาและ พื้นที่กิจกรรม คล้ายเรือนยอดไม้ที่กางปกคลุมในสวน ตะแกรงเหล็กฉีกถูกออกแบบเป็นเส้นสายโค้งที่โอบล้อมและแผ่กว้าง ชวนให้ผู้คนรู้สึกถึงการเปิดออกของพื้นที่ ทั้งในเชิงกายภาพ (หลังคาที่กางปกคลุม) และเชิงนามธรรม (การเชื่อมโยงปฏิสัมพันธ์ และการแลกเปลี่ยนระหว่างผู้คน) ความสัมพันธ์ของผู้คน ผ่านภาษาสถาปัตยกรรมที่เรียบง่าย แต่เปี่ยมด้วยพลังการสื่อสาร วัสดุตะแกรงเหล็กฉีกถูกถักทอให้เกิด ทั้งโครงสร้าง แสง และเจ้า ที่สร้างปฏิสัมพันธ์ใหม่ระหว่าง มนุษย์-สถาปัตยกรรม-ธรรมชาติ นาย ชานน ทรงเกล้า นางสาว ชัชฎาภรณ์ ภะคะโต อาจารย์ที่ปรึกษา ผศ.ปิยะ ไล้หลีกพาล