thesis

Pavilion ที่ทำให้ “ขยะที่มองไม่เห็น” กลายเป็นสิ่งชัดเจนตรงหน้า พร้อมส่งเสริมการคัดแยกเพื่อนำไปใช้ประโยชน์ โดยผู้คนสามารถแลกขยะกับน้ำดื่มได้ด้วย พื้นที่นี้ยังเป็นการ ‘expending’ การรับรู้และพลังของผู้เข้าร่วม จากการกระทำเล็กๆ สู่คุณค่าที่ยั่งยืน พร้อมโซนนั่งพักผ่อนและจัดแสดงผลงานรีไซเคิลเพื่อเปิดมุมมองใหม่เกี่ยวกับขยะ ชื่อสมาชิก: Plangdin Sukluan (6711021611045) Sukanda Kantaphanitchakarn (6711021611096) ชื่ออาจารย์ที่ปรึกษา: อาจารย์กิตติ หร่ายขุนทด

Pavilion นี้เกิดขึ้นจากการนำ “ปลาฉลามวาฬ” (Whale Shark) ซึ่งเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกและกำลังใกล้สูญพันธุ์ มาใช้เป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบอาคาร โดยการตีความรูปร่างและลวดลายของมันผ่านโครงสร้าง ตะแกรงเหล็กฉีก(Expanded Metal)ที่แสดงถึงความแข็งแรง โปร่งเบาและเปิดรับแสงเงา เสมือนเป็นโครงสร้างที่โอบล้อมธรรมชาติและสิ่งมีชีวิตในท้องทะเล ในขณะเดียวกันช่องว่างของตะแกรงถูกเติมเต็มด้วยฝาขวดน้ำพลาสติก และขยะรีไซเคิล ซึ่งแปรเปลี่ยนให้กลายเป็นลวดลายใหม่บนผิวของอาคารทำหน้าที่เลียนแบบลวดลายจุดขาวบนลำตัวของปลาฉลามวาฬ สิ่งนี้ไม่เพียงสร้างความงดงามทางสุนทรียศาสตร์แต่ยังแฝงสารที่เตือนให้เราตระหนักถึงร่องรอยของขยะที่เราทิ้งลงทะเล ซึ่งในความจริงแล้วอาจกลายเป็นสิ่งที่คุกคามชีวิตสัตว์น้ำมากที่สุด การอนุรักษ์สิ่งมีชีวิตใกล้สูญพันธุ์เพื่อย้ำเตือนให้ผู้คนเห็นคุณค่าของสัตว์ในทะเลเช่น ฉลามวาฬและสัตว์ทะเลอื่นๆที่อาจสูญพันธุ์ไปหากเราไม่หยุดทำลายและการบริโภคอย่างมีสติ ซึ่ง Pavilion ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความสวยงามแต่ทุกจุดขาวที่เห็นคือ “ฝาขวดน้ำพลาสติก” ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกใช้แล้วทิ้ง จึงต้องการสื่อถึงว่า “ทุกการเลือกของเรามีผลต่อสิ่งแวดล้อมนั้น” การมีส่วนร่วมของสังคมสามารถเชิญชวนให้ผู้เข้าชมมีส่วนร่วม โดยการนำฝาขวดน้ำหรือขยะรีไซเคิลมาเติมลงในตะแกรงเหล็กฉีกเป็นเหมือนการร่วมกัน “สร้างผิวหนังฉลามวาฬ”