กลิ่นฤดูร้อน

Pavilion ที่ถูกแปลง่ายๆเป็นคำว่าศาลา จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการที่จะออกแบบยังไงให้ศาลาที่เป็นภาพจำของทุกคน ให้มีความแปลกใหม่จึงเป็นที่มาของconcept ที่ว่า เก่าแต่ไม่แก่
เก่าแต่ไม่แก่” คือแนวคิดหลักที่ใช้ในการออกแบบ Pavilion หลังนี้
แนวคิดนี้สะท้อนถึงคุณค่าของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา แต่ยังคงมีชีวิต มีพลัง และร่วมสมัยได้อย่างสง่างาม
การเลือกใช้ ตะแกรงเหล็กฉีก เป็นวัสดุหลักของโครงสร้าง เป็นการนำวัสดุที่มีภาพจำแบบ “ดิบ แข็งแรง ดูอุตสาหกรรม”
มาตีความใหม่ให้โปร่ง เบา และร่วมสมัย ด้วยการดัด หรือจัดวางให้เกิดจังหวะของแสงและเงา
ลวดลายของตะแกรงเมื่อกระทบแสงธรรมชาติจะฉายเงาเป็นแพทเทิร์นลงบนพื้นและผนังรอบข้าง
เสมือนเป็น “เงาของอดีต” ที่ยังคงปรากฏอยู่ในปัจจุบัน
โครงสร้าง Pavilion มีลักษณะเรียบง่ายแต่แฝงด้วยรายละเอียดเชิงช่าง
ได้แรงบันดาลใจจากรูปทรงสถาปัตยกรรมดั้งเดิมของไทย เช่น โครงหลังคาแบบจั่ว
แต่ปรับรูปแบบให้ร่วมสมัยและเปิดกว้าง เพื่อรองรับการใช้งานหลากหลายรูปแบบ
Pavilion หลังนี้จึงเปรียบเสมือน “พื้นที่ของกาลเวลา” ที่ผสานอดีต ปัจจุบัน และอนาคตไว้ด้วยกัน
เป็นการพิสูจน์ว่าสิ่งที่ “เก่า” ไม่จำเป็นต้อง “แก่” หากเรามองเห็นคุณค่า และกล้าที่จะตีความใหม่
ชื่ออาจารย์ที่ปรึกษา
วีรวรรณ สระทองห้อย / พัลยมล หางนาค
ผู้ออกแบบ นางสาวจุฬามณี เพชรแสน
นางสาวพักตร์นภา ประชาชิต
นายสมบูรณ์ สัมฤทธิ์