Breathing city

Pavilion ที่ทำให้ “ขยะที่มองไม่เห็น” กลายเป็นสิ่งชัดเจนตรงหน้า พร้อมส่งเสริมการคัดแยกเพื่อนำไปใช้ประโยชน์ โดยผู้คนสามารถแลกขยะกับน้ำดื่มได้ด้วย พื้นที่นี้ยังเป็นการ ‘expending’ การรับรู้และพลังของผู้เข้าร่วม จากการกระทำเล็กๆ สู่คุณค่าที่ยั่งยืน พร้อมโซนนั่งพักผ่อนและจัดแสดงผลงานรีไซเคิลเพื่อเปิดมุมมองใหม่เกี่ยวกับขยะ ชื่อสมาชิก: Plangdin Sukluan (6711021611045) Sukanda Kantaphanitchakarn (6711021611096) ชื่ออาจารย์ที่ปรึกษา: อาจารย์กิตติ หร่ายขุนทด

ความกลมกลืน การลอกเลียนองค์ประกอบใดองค์ประกอบหนึ่งของพื้นที่สวนสาธารณะนั้น เพื่อสร้างความรู้สึกให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพื้นที่ ซึ่งมีผลต่อผู้คนที่มาพักผ่อนหย่อนใจอย่างเช่นต้นไม้ ด้วยร่มเงาของต้นไม้มักจะเกิดเป็นพื้นที่ของเงาจากแสงแดด ส่งผลให้ผู้คนสามารถทำกิจกรรมอื่นๆได้ ซึ่งการเลียนแบบลักษณะเงาของใบไม้ที่สลับซับซ้อนนั้น จึงมองถึงการใช้ตะแกรงเหล็กในการบดบังด้วยรูปแบบลายเส้นของตระแกรง ที่มีทั้งแสงและเงาสลับกันการปรับเปลี่ยนเพื่อกำหนดแสงเงาไปด้วย ทำให้เกิดกิจกกรรมต่อสถาปัตยกรรมขนาดเล็กนี้ด้วยเช่นกัน