Pavillion

จากลวดลายก้นหอยที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษชาวม้ง ถูกแปรเป็นสถาปัตยกรรมที่พาผู้มาเยือนก้าวเข้าสู่ลำดับแห่งการรับรู้ เริ่มจากความทึบที่ยังคงมีร่องรอยของแสงและลม สู่ความโปร่งที่เบาบางขึ้น และสิ้นสุด ณ จุดที่เปิดกว้างที่สุด ที่ซึ่งทิวทัศน์ของธรรมชาติและแสงอัสดงเผยตัวอย่างไร้สิ่งกีดขวาง ราวกับการเดินทางจากความจำกัดไปสู่เสรีภาพแห่งการรับรู้

แนวความคิดในการออกแบบพื้นที่ใช้สอยภายในที่ชัดเจนและมีโครงสร้างที่ไม่ซับซ้อน จึงมีการนำแนวคิด การพัฒนาการใช้ "โครงสร้าง" ที่เป็นแกนหลักที่สามารถรองรับโมดูล รอบๆ ได้ โครงสร้างนี้ไม่ได้เป็นผนังทีบอีกต่อไป แต่เป็นเสาและคานรูปเป็นทรงจั่วพื้นที่เปิดโล่งนำตะแกรงเหล็กฉีกของ V&P EXPANBEB MATAL มาใช้ โดยการจัดเรียงโครงสร้างรอบโครงสร้างแกนกลาง ทำให้เกิดรูปลักษณ์การขยายตัวออกไป ซึ่งแสดงถึงการออกแบบ PAVILIONนี้ ป็นพื้นที่ นั่งพักคอย หรือจัดแสดงผลงานนทรรศการณ์ตามความเหมาะสม