Breathing city

สวนสาธารณะในเมืองสงขลาไม่ได้เป็นเพียงพื้นที่สีเขียวสำหรับการพักผ่อนเท่านั้น แต่ยังเป็น “พื้นที่สังคม” ที่ผู้คนหลากหลายวัยและวัฒนธรรมเข้ามาพบปะ แบ่งปัน และใช้ชีวิตร่วมกัน สงขลาในฐานะเมืองที่เต็มไปด้วยความหลากหลาย—ทั้งประวัติศาสตร์ การค้า และวิถีชีวิตที่เชื่อมโยงกับทะเลสาบ—สะท้อนให้เห็นถึงพลังของการอยู่ร่วมกันและการถักทอสังคม เงาและลวดลายที่เกิดขึ้นจากตะแกรงเมื่อแสงและลมพัดผ่าน จะสร้างประสบการณ์ทางสถาปัตยกรรมที่เปลี่ยนแปลงไปตามเวลา เสมือนการเปลี่ยนแปลงของชีวิตในเมืองสงขลา Pavilion นี้จึงไม่เพียงตอบสนองการใช้งานเชิงกายภาพ แต่ยังสร้างบรรยากาศที่กระตุ้นให้เกิดการใช้พื้นที่ในรูปแบบใหม่ สร้างจุดนัดพบ สร้างพื้นที่เรียนรู้ และสร้างความรู้สึกเป็นเจ้าของร่วมกันของผู้คนในเมือง

"Nature’s Embrace” เป็นการนำเปลือกไม้เก่าที่ถูกทิ้ง ผุพังมาออกแบบเป็นอาคาร ซึ่งสื่อถึงว่า ไม้แต่ละชิ้นอาจจะมีลักษณะที่ไม่ปกติ มีร่องรอยของการผุพัง ไม่ใช่ว่าต้นไม้ทุกต้นจะสมบูรณ์แบบไปทั้งหมด เมื่อต้นไม้กลายมาเป็นท่อนไม้หรือเปลือกไม้ มันก็มักจะถูกทำลาย ถูกบดเป็นเศษ ถูกทอดทิ้ง ซึ่งอาจจะเป็นเพราะว่ามีข้อบกพร่อง จึงไม่อาจนำรูปลักษณะเดิมของมันมาใช้งานได้ ในการออกแบบจึงมีการนำตะแกรงเหล็กฉีกมาวางซ้อนทับกัน ให้มีความคล้ายกับร่องรอยการผุพังของเปลือกไม้เก่า และรูปทรงของอาคารออกแบบให้มีความโค้ง งอ เหมือนเปลือกไม้ที่พอเจอกับการเปลี่ยนแปลงของความชื้นและอุณหภูมิที่แตกต่างกัน ก็ทำให้เซลล์ขยายตัวและหดตัวไม่สอดคล้องกัน ทำให้เนื้อเยื่อภายในเกิดความเครียดและบิดเบี้ยว ส่งผลให้เปลือกไม้โค้งงอ และเส้นโค้งในบริบทของโรคซึมเศร้า สื่อถึงภาวะความไม่มั่นคงทางอารมณ์ ซึ่งเป็นสาเหตุทำให้ความสุขลดลง แต่ในขณะเดียวกัน เส้นโค้งก็ยังให้ความรู้สึกที่ อ่อนโยน ผ่อนคลาย สบายตา และสงบ จึงทำให้การออกแบบตัวอาคารมีรูปทรงบิดโค้ง คล้ายกับเปลือกไม้เก่า ที่มีร่องรอยของการผุพัง มีความโค้งงอ และถูกล้อมรอบด้วย Landscape ที่มีความเป็นธรรมชาติเข้ามาเติมเต็มและโอบกอดตัวคาร ให้มีความสมบูรณ์แบบ