Breathing Beyond

Pavilion นี้เกิดขึ้นจากการนำ “ปลาฉลามวาฬ” (Whale Shark) ซึ่งเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกและกำลังใกล้สูญพันธุ์ มาใช้เป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบอาคาร โดยการตีความรูปร่างและลวดลายของมันผ่านโครงสร้าง ตะแกรงเหล็กฉีก(Expanded Metal)ที่แสดงถึงความแข็งแรง โปร่งเบาและเปิดรับแสงเงา เสมือนเป็นโครงสร้างที่โอบล้อมธรรมชาติและสิ่งมีชีวิตในท้องทะเล ในขณะเดียวกันช่องว่างของตะแกรงถูกเติมเต็มด้วยฝาขวดน้ำพลาสติก และขยะรีไซเคิล ซึ่งแปรเปลี่ยนให้กลายเป็นลวดลายใหม่บนผิวของอาคารทำหน้าที่เลียนแบบลวดลายจุดขาวบนลำตัวของปลาฉลามวาฬ สิ่งนี้ไม่เพียงสร้างความงดงามทางสุนทรียศาสตร์แต่ยังแฝงสารที่เตือนให้เราตระหนักถึงร่องรอยของขยะที่เราทิ้งลงทะเล ซึ่งในความจริงแล้วอาจกลายเป็นสิ่งที่คุกคามชีวิตสัตว์น้ำมากที่สุด การอนุรักษ์สิ่งมีชีวิตใกล้สูญพันธุ์เพื่อย้ำเตือนให้ผู้คนเห็นคุณค่าของสัตว์ในทะเลเช่น ฉลามวาฬและสัตว์ทะเลอื่นๆที่อาจสูญพันธุ์ไปหากเราไม่หยุดทำลายและการบริโภคอย่างมีสติ ซึ่ง Pavilion ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความสวยงามแต่ทุกจุดขาวที่เห็นคือ “ฝาขวดน้ำพลาสติก” ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกใช้แล้วทิ้ง จึงต้องการสื่อถึงว่า “ทุกการเลือกของเรามีผลต่อสิ่งแวดล้อมนั้น” การมีส่วนร่วมของสังคมสามารถเชิญชวนให้ผู้เข้าชมมีส่วนร่วม โดยการนำฝาขวดน้ำหรือขยะรีไซเคิลมาเติมลงในตะแกรงเหล็กฉีกเป็นเหมือนการร่วมกัน “สร้างผิวหนังฉลามวาฬ”

สวนสาธารณะในเมืองสงขลาไม่ได้เป็นเพียงพื้นที่สีเขียวสำหรับการพักผ่อนเท่านั้น แต่ยังเป็น “พื้นที่สังคม” ที่ผู้คนหลากหลายวัยและวัฒนธรรมเข้ามาพบปะ แบ่งปัน และใช้ชีวิตร่วมกัน สงขลาในฐานะเมืองที่เต็มไปด้วยความหลากหลาย—ทั้งประวัติศาสตร์ การค้า และวิถีชีวิตที่เชื่อมโยงกับทะเลสาบ—สะท้อนให้เห็นถึงพลังของการอยู่ร่วมกันและการถักทอสังคม เงาและลวดลายที่เกิดขึ้นจากตะแกรงเมื่อแสงและลมพัดผ่าน จะสร้างประสบการณ์ทางสถาปัตยกรรมที่เปลี่ยนแปลงไปตามเวลา เสมือนการเปลี่ยนแปลงของชีวิตในเมืองสงขลา Pavilion นี้จึงไม่เพียงตอบสนองการใช้งานเชิงกายภาพ แต่ยังสร้างบรรยากาศที่กระตุ้นให้เกิดการใช้พื้นที่ในรูปแบบใหม่ สร้างจุดนัดพบ สร้างพื้นที่เรียนรู้ และสร้างความรู้สึกเป็นเจ้าของร่วมกันของผู้คนในเมือง