SILOOET HOUSE

การ ‘ขยาย’ เรื่องราวของพื้นที่ไปพร้อมกับสถานีรถไฟเก่า ถ่ายทอดความทรงจำของหัวลำโพง และแปรเปลี่ยนมรดกทางประวัติศาสตร์ให้กลายเป็นพื้นที่ร่วมสมัย ที่เปิดโอกาสให้ผู้คนมีส่วนร่วมและเกิดปฏิสัมพันธ์กัน ด้วยการสร้างความทรงจำในอดีตที่เลือนรางผ่านวัสดุตะแกรงเหล็กฉีก ซึ่งวัสดุนั้นสร้างประสบการณ์ที่หลากหลาย เปลี่ยนมุมมอง และถ่ายทอดเรื่องราวหลายมิติ ทั้งในทางกายภาพและทางอารมณ์

พาวิลเลี่ยนแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นประติมากรรมที่สะท้อนแก่นแท้ของเมืองใหญ่ ซึ่งก็คือการอยู่ร่วมกันระหว่าง "ความเป็นระเบียบ" และ "ความวุ่นวาย" การออกแบบเริ่มต้นด้วยรูปทรงเรขาคณิตที่สมมาต เพื่อเป็นตัวแทนของโครงสร้างและกฎเกณฑ์ในเมือง จากนั้นค่อยๆ ปรับเปลี่ยนและแผ่ขยายออกไปอย่างไร้ทิศทาง เพื่อแสดงถึงความซับซ้อนและพลวัตของวิถีชีวิตคนเมือง การใช้ตะแกรงเหล็กฉีก ทำให้เกิดการเล่นกับแสงและเงาอย่างต่อเนื่อง และสร้างปฏิสัมพันธ์ที่ลื่นไหลระหว่างพื้นที่ภายในและภายนอก ตอกย้ำถึงสภาวะที่ไม่เคยหยุดนิ่งของเมือง ประสบการณ์ที่ผู้เข้าชมได้รับจึงเป็นการเดินทางที่ท้าทายการรับรู้ จากพื้นที่ที่ถูกกำหนดด้วยเส้นสายที่ชัดเจน ไปสู่พื้นที่ที่เปิดกว้างและไร้ขอบเขต ชื่อสามาชิก นางสาว จุฬาลักษณ์ หนองคำภา นางสาว วนิดา ดีเหลือ อาจารย์ที่ปรึกษา อาจารย์ รุจ รัตนพาหุ อาจารย์ วีรวรรณ สระทองห้อย