The cycle pavilion

พาวิเลียนริมน้ำแห่งนี้ถูกออกแบบขึ้นเพื่อแก้ไขข้อจำกัดของท่าเรือท่าเตียนที่แม้จะมอบทัศนียภาพงดงามของพระปรางค์วัดอรุณฯ แต่กลับไร้ร่มเงาและบรรยากาศที่เอื้อต่อการพักผ่อน ด้วยการนำ เหล็กฉีก (Expanded Metal) มาใช้สร้างโครงสร้างโปร่งเบา จึงก่อเกิดพื้นที่ร่มที่ไม่ทึบตัน ให้ผู้คนได้พักสายตาและร่างกายจากแสงแดดร้อนแรง โดยยังคงเปิดมุมมองสู่สายน้ำและทิวทัศน์เบื้องหน้าได้อย่างเต็มตาพาวิเลียนทำหน้าที่เสมือน “ม่านบางเบา” ที่แผ่ร่มเงาลงบนพื้นที่ชมวิว วัสดุเหล็กฉีกสะท้อนความเป็นสมัยใหม่ ทว่ากลมกลืนกับบรรยากาศเมืองเก่า การจัดรูปทรงที่พลิ้วไหวและแผ่กว้างยังช่วยสร้างมิติใหม่ให้กับท่าเรือ แปรเปลี่ยนจากเพียงพื้นที่สัญจรไปสู่ “เวทีริมน้ำ” ที่ผู้คนสามารถหยุดพัก มองพระอาทิตย์ลับฟ้าเหนือเจ้าพระยา และใช้เวลาได้ยาวนานกว่าที่เคยพาวิเลียนนี้จึงไม่เพียงแก้ปัญหาเรื่องความร้อนและการขาดร่มเงา แต่ยังเติมเต็มบทบาทใหม่ให้ท่าเรือท่าเตียนในฐานะ พื้นที่สาธารณะเชิงวัฒนธรรมที่ทั้งงดงาม สะดวก และเชื้อเชิญให้ผู้คนใช้ชีวิตร่วมกับทิวทัศน์ประวัติศาสตร์ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาได้อย่างละเมียดละไม สมาชิกกลุ่ม นางสาวศิวพร วงค์ษายะ นางสาวสุชาดา เรืองศรี อาจารย์ที่ปรึกษา อาจารย์ปัตย์ ศรีอรุณ

Leaf Vein Structure Pavilion การเชื่อมโยง (Connection) เส้นใบไม้ทุกเส้นเชื่อมต่อกันเหมือนเครือข่าย ไม่ได้แยกตัวโดดเดี่ยว เปรียบได้กับมนุษย์ที่ต้องเชื่อมโยงกันในสังคม ผ่านการสื่อสาร การทำงาน หรือการอยู่ร่วมกัน สื่อว่า pavilion เป็นพื้นที่ที่ผู้คนมาพบกันและเชื่อมต่อกัน ความสัมพันธ์ (Relationship) เส้นใบใหญ่หล่อเลี้ยงเส้นใบเล็ก เหมือนความสัมพันธ์ที่เกื้อกูลกัน แสดงถึงการพึ่งพาอาศัย ไม่ว่าจะเป็นคนกับธรรมชาติ หรือคนกับคน Pavilion จึงเป็นสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นและสมดุล การหล่อเลี้ยงชีวิต (Nourishment of Life) เส้นใบทำหน้าที่ลำเลียงน้ำและสารอาหารไปทั่วใบ → ใบไม้จึงเติบโตและสังเคราะห์แสงได้ เปรียบกับการหล่อเลี้ยงชีวิตมนุษย์ ทั้งด้านกาย (อาหาร น้ำ) และด้านใจ (ความรัก ความอบอุ่น) Pavilion จึงกลายเป็นพื้นที่ที่มอบพลังงาน ความร่มเย็น และแรงบันดาลใจให้ผู้คน